Van Onguma naar Rundu 20-21 oktober

Gisterenavond hadden wij geen wifi op de camping. Dat was ook niet zo erg, want wij hadden niet zo veel te vertellen. Het was vooral een reisdag. Wij hebben zelfs de hele dag over asfalt gereden, dus Peter was de klos. Hij rijdt over asfalt en ik vooral over gravel en zand. Ik blijf het nl lastig vinden dat linkse rijden.

Gisterenmorgen hebben wij eindelijk de auto kunnen wassen. Dat was heel hard nodig. Hij was zo onzettend smerig, dat als je de auto even aanraakte alles vies werd. Was wel handig om hem te herkennen. Hij was altijd de vieste.

auto wassen

Over vies gesproken: wat is het hier stoffig. Voor mij is de kleur van Namibie okergeel. Alles neemt die kleur aan. Je kleren, de voeten (ik heb nog nooit zulke vieze voeten gehad) je haren overal dringt het stof in.

Verder vind ik alles opvallend schoon: de campings, de openbare toiletten, de wegbermen. Je ziet regelmatig een groepje van die kleine koepeltentjes alngs de kant van de weg staan. Volgens ons verblijven daar de mannen in die de bermen schoonhouden.

Bij dat schoonhouden van de bermen krijgen zij wel hulp van allerlei beesten. Vandaag zagen wij zwijnen, dik-diks, grote kuddes koeien, ezels en schapen in de bermen grazen.

Vanmorgen kwamen wij nog door een controlepost van de veterinaire dienst. Iedereen die uit het noorden kwam werd gecontroleerd. Wij gingen naar het noorden, dus konden zo doorrijden.

Ook vandaag weer veel asfalt gereden. Vanmorgen, toen wij vertrokken, zei de Tom Tom dat wij over 398km moesten afslaan (de hele tocht was 405km). De weg was gedurende 199km bijna kaarsrecht, met gelukkig af en toe een heuveltje of een hele flauwe bocht. Peter was heel blij met de cruisecontrol.

Gelukkig konden wij halverwege voor een alternatieve route kiezen, die over gravelwegen ging en vlak langs de Zambezirivier (de gransrivier tussen Namibie en Angola) liep.

Zambezirivier met op de voorgrond de rieten "muur" om de dorpjes

Onderweg door heel veel dorpjes gereden. Je waant je hier echt in het Afrika zoals je je dat had voorgesteld. Een brede gravelweg, waardoor elke auto een grote pluim stof achter zich heeft. De dorpjes bestaan uit ronde rieten hutjes, vaak omheind door een rieten wand en overal zie je mensen en vee rondlopen. Op de weg lopen veel, heel veel schoolkinderen in allerlei kleuren uniform. Ook al zie je onderweg veel schoolgebouwen, toch zie je de hele tijd groepen schoolkinderen lopen.

dorpje onderweg

schoolkinderen onderweg

Wij zijn nu op een mooie camping pal aan de rivier. De tent staat daadwerkelijk aan de rivier. Er staat een bordje bij onze plek met een krokodil er op en "danger". Wij weten niet of het een grapje is of dat er werkelijk krokodillen in de rivier zitten. Maar het is een prachtige plek.

Gelukkig hoeven wij nog geen malariatabletten te nemen. Alleen tegen zonsondergang goed insmeren met deet. Het spul stinkt zo, dat ik wel snap dat geen mug zich heeft laten zien! Wel allerlei andere beestjes. Net zoals gisterenavond. Toen stonden wij in de schaduw onder een boom, maar toen de avond viel kwamen er ineens allerlei kleine zwarte kevertjes op het licht af. Ik was net spagetti (uit een pakje) aan het koken en zag allerlei zwarte stippen in de pan. Dacht eerst dat het stukjes champignons waren, maar toen wij beter keken, waren het allemaal dode beestjes. Dus maar een boterham gegeten.

Wij zitten momenteel in de openluchtbar van de camping. Peter zit achter een heel groot glas bier en ik heb de gin bitter lemon weer ontdekt. Overal hoor je getsjilp en andere nachtgeluiden. Toen wij hierheen liepen zagen wij al de nodige sterren. Bij de tent is het aardedonker, dus eindelijk een prachtige sterrenhemel. Moet zodadelijk nog wel even het beeld van het zuiderkruis opzoeken. Is zo raar om naar de sterren te kijken, maar geen enkel beeld te herkennen.

Morgen blijven wij hier een dag overstaan en gaan dan op vogelsafari met een gids in een bootje. Ben benieuwd.

ondergaande zon. aan de overkant is Angola