Vanmorgen zeker 100km over een zandweg door de Namib woestijn gereden zonder ook maar een andere weggebruiker te zien. Behalve de zandschuiver dan. Overal zie je deze aan het werk om de zandwegen goed begaanbaar te houden. De wegen zijn over het algemeen goed berijdbaar. Soms is de schuiver een tijdje niet langs geweest en dan is de weg zo hobbelig, dat de vullingen bijna uit je kiezen springen.
 |
| zandschuiver aan het werk |
Wat nog steeds niet went zijn de prachtige landschappen waar wij doorheen rijden.
Als je eenzaamheid wil voelen, moet je hier gaan rondrijden: uitgestrekte vlaktes, die heel in de verte omzoomd worden door hoge bergketens. Uiteindelijk rijden wij dan weer door die bergketens. Wij blijven genieten.
Vandaag in het begin heel enthousiast gestopt om een Oryx te fotograferen. Naarmate de dag vorderde kwamen wij steeds meer van die beesten tegen en ik zag er zojuist zelfs 2 op de camping lopen.
 |
| Oryx |
Wij waren vroeg op de camping, dus Peter had tijd om de laptop onder handen te nemen, maar helaas het gemis van de voltmeter was te groot, zodat hij er niet achter kon komen wat er u precies mis aan is.
 |
| Peter met de laptop |
Het is hier zo bloedheet dat het bijna onmogelijk is om om sandalen rond te lopen. Het zand brandt op je voeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten