St. Maarten, feestje en van alles meer

Peter moest begin van de week naar Coimbra voor een onderzoek.  Voor de gezelligheid en een beetje vertaalhulp ben ik mee gegaan. Heb samen met Peter in de wachtkamer gewacht tot hij werd opgeroepen. Toen nog even aan de verpleegkundige oid gevraagd hoe lang het ongeveer zou duren. Zij dacht wel tot in de middag. Daarna ben ik weggeaan en heb ik eerst op een terrasje een kopje koffie gedronken en ben volgens rustig kuierend richting de wolwinkel gegaan. Heb daar hele mooie wol gekocht voor mijn volgende project. Dit gedaan hebbende  richting een groot park bij de universiteit gelopen. Daar heerlijk op een bankje gezeten en rond de middag weer een terrasje opgezocht voor de lunch. Zat net te genieten van een glas versgeperste sinaasappelsap, toen ik voor de zekerheid maar eens op mijn telefoon keek of Peter mijn sms'je al beantwoord had. Ik zag dat die arme ziel mij al een paar keer had gebeld, maar door het verkeerslawaai op het terras had ik niets gehoord. Hij belde toevallig net weer voor de 4e keer, om te zeggen dat hij - al lang - klaar was en of ik naar hem toe wilde komen. Vlug dus maar met de taxi richting Peter en samen  weer een terrasje opgezocht voor een kop koffie.

Het weer is de afgelopen tijd heerlijk. Overdag ruim 20°C, maar 's nachts is het wel koud. Elke avond hebben wij de kachel al aan.  Volgens Ana (mijn Portugese juf) is dat vrij normaal voor begin november. Zij hebben er zelfs een speciale naam voor "o verão do São Martinho" = de zomer van St. Maarten. Andere jaren zijn wij rond deze tijd meestal in Nederland, dus valt het ons extra op.

Dirk snoeit onze druiven

Begin van de week hebben wij de nok van het dak waterdicht gemaakt. Peter had bedacht, dat hij de nok wilde afdekken met dakleer, dan waren in een klap alle kieren en naden waterdicht. Maar ja probleem: wij stonden al in de winkel toen wij ons realiseerden dat wij niet hadden opgezocht wat dakleer in het Portugees betekende. Ik wist al niet eens wat het in het Engels was! Gelukkig spreekt een van de meisjes in de dhz winkel redelijk goed Engels, dus ik  in half Engels, half Portugees geprobeerd uit te leggen wat ik bedoelde. Uiteindelijk begreep zij mij. Het heet dus "telha do alumínio" = dakpan van aluminium. Wat een vrij logische omschrijving is, want de bovenkant van het dakleer heeft een aluminium coating. Dus weer wat geleerd.

samen het dak repareren

Peter stond ingezeept en wel onder de douche toen de waterpomp er plotseling mee ophield. Gelukkig hadden wij nog 6 ltr flessen met drinkwater, waar mee hij zich kon afspoelen. Ik had nog aangeboden om het water op te warmen, maar dat hoefde niet. Koud!! Na het kopen en monteren van een nieuwe drukregelaar doet alles het weer. Dat zijn zo de perikelen van het hier wonen. Je moet zelf wel handig zijn.

repareren van een waterpomp

Woensdagavond, op St Maarten, hebben wij met een stel gegeten in Vila Franca. Natuurlijk waren Lydy&Liesbeth van de partij en Wally&Greet, maar ook Truus en Koos waren weer over uit Nederland. Het was gezellig druk in het restaurant en ook onze tafel droeg veel bij aan de drukte. Wij hadden het heel gezellig. Na het eten kregen wij van de eigenaar nog een paar schalen met gepofte kastanjes en een soort wijn/likeur waarvan ik de naam steeds vergeet. Deze twee horen bij St. Maarten in Portugal. Tegen eind van de avond kwam de eigenaar ons waarschuwen dat St. Maarten langskwam buiten. Wij natuurlijk allemaal snel naar de straat en daar kwam een optochtje aan van mannen met brandende toortsen en een paar droegen een baar met een pop erop (St. Maarten neem ik aan). Vlak voor ons stopten zij en gaven een kleine voorstelling. Dit hield in dat zij wat liedjes zongen, bij St. Maarten aan een touwtje trokken, waardoor zijn penis omhoog kwam  Ja sorry ik kan het niet anders omschrijven. Na een paar demonstraties van dit fenomeen, gingen zij weer door naar het dorpshuis, waar St. Maarten werd verbrand. Ik baalde zo dat ik geen camera bij mij had! De kroegbaas heeft foto's gemaakt en zou ze ons mailen. Als wij ze krijgen, dan plaats ik ze wel in een later blog. Wij zijn ook nog even naar het dorpshuis gegaan, waar St. Maarten nog jammerlijk hing na te smeulen. Hebben daar nog meer wijn gedronken (gratis) en daarna weer naar huis. Was een geweldige avond,!

Gelukkig had Truus haar smartphone bij zich

Deze week was voor ons extra feestelijk: Wij hebben nu eindelijk een volwassen relatie: het was precies 21 jaar geleden dat wij elkaar hebben leren kennen. Om dat te vieren zijn wij 's avonds naar een restaurant bij Seia gegaan. Het was een uurtje rijden, maar oh zo de moeite waard. Het ligt een eind de berg op en vanaf je tafeltje heb je een formidabel uitzicht over de vallei. Je kan wel 100km ver kijken en overal zie je lichtjes twinkelen. Je kan het wel vergelijken met het uitzicht vanuit de vliegtuig rond het landen/opstijgen. De eigenaars van het restaurant hadden tot 2 jaar geleden bij ons in de buurt een restaurant gehad, maar zij waren toen (voor ons) plotseling verdwenen. Als wij wat speciaals te vieren hadden, gingen wij daar eten. (Voor onze bezoekers: het was het restaurant bij het voetbalveld).  Via via er achter gekomen waar zij nu een restaurant hebben. Het was heel leuk, wij werden nog herkend door hen. Zij wisten zelfs nog dat wij uit Vila do Mato kwamen! De kaart was onveranderd, dus wij hebben weer genoten van de lekkerste biefstuk in heel Portugal en werkelijk verrukkelijke toetjes!

Om nog even te genieten van het mooie weer zijn wij gisteren naar zee geweest. Het was heerlijk, bijna geen zuchtje wind, mooie golven en een leeg strand. Ook Bella heeft zich uitgeleefd, alleen niet in de golven, waar zij een beetje bang voor was. Wij hebben heerlijk een eind langs het strand gelopen en zijn natuurlijk behoorlijk verbrand.