Deze week begon al goed.
Maandagavond vierden Liesbeth & Lydy hun verjaardag met een etentje in "de grot". We hebben daar al vaker gegeten. Het hoort bij het plaatselijke café in Vila Nova de Oliveirinha, het dorp waar L&L hun camping hebben. Het is een gebouwtje tegen een rots aan gebouwd, waar Ophelia, de bazin, op een groot houtgestookt fornuis het eten klaarmaakt. In dezelfde ruimte staat een lange tafel, waaraan we met z'n allen eten. Ophelia eet ook gezellig mee. Dit keer waren we met ik meen 13 man/vrouw. Het was dus een gezellige boel.
De rest van de week hebben we de uit Nederland meegebrachte kachel geplaatst, inkl nieuwe kachelpijp monteren. Ziet er mooi uit. De nieuwe, zwarte, kachelpijn loopt nu mooi recht langs de muur en valt weg door de zwarte achtergrond.
Natuurlijk hebben we ook weer elke dag een flink eind met Bella gewandeld. Ik merkte wel dat m'n conditie in Nederland behoorlijk achteruit is gegaan.
Verder ben ik begonnen met het oogsten van de boerenkool. De planten zijn nog niet helemaal volgroeid, maar een deel van de bladeren zijn al behoorlijk aangetast door de bladluis en de rupsen. Nu kan ik natuurlijk afwachten of de boerenkool harder groeit dan de rupsen kunnen opeten, maar ik vrees dat de rupsen zullen winnen. Natuurlijk had ik ook elke dag de rupsen kunnen vangen, maar wat doe je dan met die beestjes? Doodmaken? Dat is zielig. Nu schut ik ze na het rooien uit de planten op een hoopje aangevreten bladeren in de hoop dat ze daar verder eten en de planten, die nog in de tuin staan, voorlopig met rust laten.
Gisteren zijn wij uit eten gegaan om te vieren dat wij elkaar al 19 jaar kennen. De dag zelf (13 november) waren wij voor het eerst allebei vergeten!! Wij zijn naar een ons onbekend nieuw restaurantje hier vlak in de buurt geweest. Is nog maar net open en de aankleding zag er modern en strak uit. Het was reuze romantisch!!! Het eetzaaltje was gezellig verlicht door een aantal TL balken en we hebben de hele tijd met onze jassen aangezeten, want het was er stervens koud. Wij waren bijna de hele tijd de enige gasten. Tegen het einde van onze maaltijd kwamen er 2 oude(re) mannen binnen en toen kon onze avond helemaal niet meer stuk. Eén van de mannen at met open mond en smakte zo hard dat wij het luid en duidelijk konden horen! Maar het eten was goed en de prijs Portugees, dus wat wil je nog meer. Op zich een restaurant om vaker heen te gaan, maar pas in het voorjaar/zomer.
Vanmorgen belde Liesbeth om te vragen of wij zin hadden om mee te gaan naar Cabeça. Dit is een dorpje in de Serra da Esrela dat helemaal in kerstsfeer is. Peter en ik hadden het er zelf ook al over gehad, dat wij daar heen wilden, dus zijn we vanmiddag met z'n 4-en er heen geweest.
De rit erheen was al de moeite waard. Laatste stuk ging over een vrij smalle weg, vlak langs een diepe afgrond, natuurlijk zonder vangrail, met prachtige vergezichten. Cabeça zelf is een schattig dorpje tegen een berg gebouwd. Het heeft allemaal hele smalle straatjes, steegjes, trapje op, trapje af. Alle straatjes waren met dennengroen met lampjes versierd. Er waren ouderwetse winkeltjes en in sommige huizen kon je binnenkijken en hadden zij een kamer een kerstsfeer gebracht. We hebben wat rondgelopen en gewacht tot het donker werd en de lampjes aangingen. Toen was het helemaal geweldig. Zo mooi al die verlichte straatjes.
verlichte straatjes
Na afloop zijn we in de buurt van Oliveira do Hospital nog een hapje gaan eten bij een Italiaans restaurant. L&L waren hier vaker geweest. Was echt de moeite waard. Het eten was lekker maar het is ook wel eens leuk om een keertje een ander soort eten, dan je hier gewend bent, op je bord te krijgen. Zelfs de toetjeskaart was totaal anders.
Maandagavond vierden Liesbeth & Lydy hun verjaardag met een etentje in "de grot". We hebben daar al vaker gegeten. Het hoort bij het plaatselijke café in Vila Nova de Oliveirinha, het dorp waar L&L hun camping hebben. Het is een gebouwtje tegen een rots aan gebouwd, waar Ophelia, de bazin, op een groot houtgestookt fornuis het eten klaarmaakt. In dezelfde ruimte staat een lange tafel, waaraan we met z'n allen eten. Ophelia eet ook gezellig mee. Dit keer waren we met ik meen 13 man/vrouw. Het was dus een gezellige boel.
 |
| eten in "de grot" |
De rest van de week hebben we de uit Nederland meegebrachte kachel geplaatst, inkl nieuwe kachelpijp monteren. Ziet er mooi uit. De nieuwe, zwarte, kachelpijn loopt nu mooi recht langs de muur en valt weg door de zwarte achtergrond.
 |
| Sinterklaas incognito? |
 |
| of toch Peter die met de kachelpijp bezig is.... |
Natuurlijk hebben we ook weer elke dag een flink eind met Bella gewandeld. Ik merkte wel dat m'n conditie in Nederland behoorlijk achteruit is gegaan.
 |
| Apple logo zie je overal, zelfs tijdens een wandeling |
Verder ben ik begonnen met het oogsten van de boerenkool. De planten zijn nog niet helemaal volgroeid, maar een deel van de bladeren zijn al behoorlijk aangetast door de bladluis en de rupsen. Nu kan ik natuurlijk afwachten of de boerenkool harder groeit dan de rupsen kunnen opeten, maar ik vrees dat de rupsen zullen winnen. Natuurlijk had ik ook elke dag de rupsen kunnen vangen, maar wat doe je dan met die beestjes? Doodmaken? Dat is zielig. Nu schut ik ze na het rooien uit de planten op een hoopje aangevreten bladeren in de hoop dat ze daar verder eten en de planten, die nog in de tuin staan, voorlopig met rust laten.
Gisteren zijn wij uit eten gegaan om te vieren dat wij elkaar al 19 jaar kennen. De dag zelf (13 november) waren wij voor het eerst allebei vergeten!! Wij zijn naar een ons onbekend nieuw restaurantje hier vlak in de buurt geweest. Is nog maar net open en de aankleding zag er modern en strak uit. Het was reuze romantisch!!! Het eetzaaltje was gezellig verlicht door een aantal TL balken en we hebben de hele tijd met onze jassen aangezeten, want het was er stervens koud. Wij waren bijna de hele tijd de enige gasten. Tegen het einde van onze maaltijd kwamen er 2 oude(re) mannen binnen en toen kon onze avond helemaal niet meer stuk. Eén van de mannen at met open mond en smakte zo hard dat wij het luid en duidelijk konden horen! Maar het eten was goed en de prijs Portugees, dus wat wil je nog meer. Op zich een restaurant om vaker heen te gaan, maar pas in het voorjaar/zomer.
Vanmorgen belde Liesbeth om te vragen of wij zin hadden om mee te gaan naar Cabeça. Dit is een dorpje in de Serra da Esrela dat helemaal in kerstsfeer is. Peter en ik hadden het er zelf ook al over gehad, dat wij daar heen wilden, dus zijn we vanmiddag met z'n 4-en er heen geweest.
De rit erheen was al de moeite waard. Laatste stuk ging over een vrij smalle weg, vlak langs een diepe afgrond, natuurlijk zonder vangrail, met prachtige vergezichten. Cabeça zelf is een schattig dorpje tegen een berg gebouwd. Het heeft allemaal hele smalle straatjes, steegjes, trapje op, trapje af. Alle straatjes waren met dennengroen met lampjes versierd. Er waren ouderwetse winkeltjes en in sommige huizen kon je binnenkijken en hadden zij een kamer een kerstsfeer gebracht. We hebben wat rondgelopen en gewacht tot het donker werd en de lampjes aangingen. Toen was het helemaal geweldig. Zo mooi al die verlichte straatjes.
 |
| Cabeça |
 |
| straten in kerstsfeer |
 |
| leuke winkeltjes |
 |
verlichte straatjes
Na afloop zijn we in de buurt van Oliveira do Hospital nog een hapje gaan eten bij een Italiaans restaurant. L&L waren hier vaker geweest. Was echt de moeite waard. Het eten was lekker maar het is ook wel eens leuk om een keertje een ander soort eten, dan je hier gewend bent, op je bord te krijgen. Zelfs de toetjeskaart was totaal anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten