zondag 29 mei 2022

29 mei 2022


Ook deze week liep de temperatuur in de loop van de week weer behoorlijk op en met de lage luchtvochtigheid begint de natuur behoorlijk "uit te drogen". Als wij nu de honden uitlaten dan hoor je het gras onder je voeten knisperen. Ook vervagen de kleuren steeds meer.



zelfde vlindertje met open en dichte vleugels

Een aantal weken geleden genoten wij nog van de bloeiende lavendel, heide, cistusroosjes enz. Dus allerlei tinten paars, wit, geel en natuurlijk het diepe rood van de orchideeën. Nu is alles groen en bruin en genieten wij natuurlijk nog wel steeds van het mooie uitzicht, maar de kleuren zijn weg. Natuurlijk zien wij nog steeds wel hier en daar mooie bloemen, een vlinder of insecten. Peter vereeuwigt deze vanzelfsprekend, zodat wij toch nog wat foto's op dit blog kunnen laten zien.














Begin van de week "verblijdde" Acha ons door zich heerlijk in de viezigheid te rollen, toen wij met de honden aan de andere kant van de rivier zijn gaan wandelen. Zij heeft dit eigenlijk nog nooit gedaan, maar nu was het echt raak. Stinken dat zij deed!!! Dus dat betekende met open autoramen naar huis rijden en haar daar direct wassen. Gelukkig hadden wij nog ergens wat hondenshampoo. Acha vond het niet leuk, wij ook niet....

vieze Acha

Omdat wij niet altijd dezelfde rondjes willen lopen, waren wij deze week hier in de buurt op zoek naar een pad, dat wij een tijd geleden hadden ontdekt en dat naar een watervalletje leidde. Maar helaas was het pad te overgroeid en moesten wij omkeren.

het leek af en toe wel een oerwoud

Door het warme weer hebben wij niet zo veel gedaan. Peter heeft wat dingen voorbereid voor de ombouw van het zwembad en natuurlijk hebben wij elke middag gezwommen. Op vrijdag was het water in het zwembad zelfs 30°! Bijna lauw dus.

nog een mooie vlinder


In het prehistorische gebied, waar wij dus vaak met de honden lopen worden de paden niet aangegeven met "steenmannetjes" maar met stenen in de vorm van de Anta's (de grafkelders). Peter bouwt er ook eentje


Dit kapelletje staat ook in hetzelfde gebied en geeft mij altijd een beetje treurig gevoel.  Ik neem aan dat het ooit met de beste bedoelingen daar is gebouwd, maar nu is er eigenlijk niets meer van over. Het heiligenbeeldje is weg; wat dode takjes in de houder ervoor is alles wat er van over is.

de eitjes, die Peter vorige week fotografeerde, zijn uitgekomen 






Cistusroos met een "beestje"







ook gras is mooi
en deze mini bloempjes


Geen opmerkingen:

Een reactie posten