Het is weer stil in huis. Geen kleine voetjes meer, die 's morgens de trap af trippelen en vervolgens een lief stemmetje dat vraagt of oma een spelletje met haar wil spelen op de computer. Oma zit eigenlijk op haar gemak wakker te worden en de krant te lezen op de pc, maar kreeg dan natuurlijk een onbedwingbare zin om daar mee te stoppen en een spelletje te gaan spelen op de pc onder toeziend oog van kleindochter.
Woensdagmorgen heeft Peter de (klein)kinderen weer naar Porto gereden en hen op het vliegveld afgeleverd. De 4 weken zijn omgevlogen. Het was supergezellig om hen zo lang hier bij ons in huis te hebben.
Natuurlijk was het daarna wennen, maar aan de andere kant toch ook wel weer lekker om even op adem te komen en wat uit te rusten. Het is goed zo.
Begin van de week heeft David nog een barbecue georganiseerd. Peter moest heel veel stof van de bbq verwijderen. Had zeker 2 jaar ongebruikt ergens achterin de schuur gestaan. De honden wisten niet hoe ze het hadden, zoveel lekkere geurtjes, zelfs de resten van de maiskolven waren lekker.
Tussendoor waren Peter en ik nog wel steeds bezig met het bouwen van de schuur. Begin van de week hebben wij de dakplaten erop gelegd. Deze gebeurtenis kon Lotte nog mooi fotograferen. Dus eindelijk een keertje foto's van ons 2-en aan 't werk.
de eerste plaat wordt gelegd
Peter zet de laatste dakplaten vast
Eind van de week zijn wij begonnen met het schaven van de planken, maar dat liep minder voorspoedig. We hadden de planken aan beide kanten al 1x geschaafd en wilden na een pauze verder gaan. We waren niet van plan om nog veel te doen, dus was het niet nodig om onze sandalen weer te verwisselen voor werkschoenen. Tja . . . en toen liet Peter een plank uit zijn handen glippen boven op zijn tenen. Werd een bloederige toestand waar de nodige pleisters aan te pas moesten komen. Ik had snel de vandiktebank uit gezet met nog een plank erin. Na de pleistersessie moest die plank er nog wel uit en toen bleek dat de aandrijfriem kapot was gegaan. Dus nu ligt de klus weer even plat, tot de vandiktebank weer ok is.
We konden heerlijk in de schaduw werken nu er al een dak op de schuur ligt.
Is op zich niet zo erg, want Peter is nog steeds een beetje kreupel en zowel hij als ik hebben ons hoofd heel hard gestoten aan de te lage deuropening van ons zoldertje. Een teken dat wij het even rustig aan moeten doen?
Jammer dat Maren al naar huis was, want zij had helemaal los kunnen gaan op ons met haar "pleisters" Zij deed niets liever dan ons steeds weer "verbinden" met in reepjes gescheurde papieren zakdoekjes. Dat waren de pleisters. En wij moesten dan steeds heel veel pijn hebben en dan kwam Maren ons helpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten