Begin van de week zijn wij verder gegaan met het egaliseren van de grond voor ons toekomstige zwembad. Dat viel nog niet mee. In de bodem zaten 2 grote stenen, die Peter met een drilboor moest weghalen. Ik was meer van het puinruimen. Tevens ben ik bezig geweest met het graven van een sleuf voor de afvoerpijp, maar aangezien ik de wanden niet goed gestut had, stortte halverwege het zaakje weer voor een deel in. Dus een paar uur werk voor noppes.
Vrijdag 13 november was het precies 26 jaar geleden, dat Peter en ik elkaar ontmoet hebben. Als het even kan, dan maken wij op die dag een mooie wandeling. Zoals wij dat destijds ook gedaan hebben in de bossen bij Dieren, waar ik toen woonde.
Dit keer zijn wij een wandeling in de Estrela gaan maken, die wij al een tijd op ons wensen lijstje hadden staan. Nl. van Salgadeiras (in de buurt van de skipistes) door de bergkloof naar Loriga. De routebeschrijving gaf het de gradatie "moeilijk" en de geitenpaadjes waren "veeleisend". Totale route was 8,7 km, maar met een totale daling van 1188m en een stijging van 122m.
Nou dat "veeleisende" klopte helemaal. De stukken, die wij moesten dalen, waren veelal bedekt met rolstenen (soort bedding voor regen-/smeltwater). Hierdoor moest je bij elke stap zeer geconcentreerd je voeten neerzetten. Bovendien verloor je heel snel je evenwicht, als je misstapte. Wij zijn dus beide wel een paar keer in de struiken terecht gekomen. Gelukkig niet in de afgrond of op de harde stenen.
Maar er waren ook stukken bij, waarbij wij over rotsen moesten klimmen, beekjes oversteken en ook de stukken "vlak land" waren bedekt met grote pollen "gras", waardoor dat ook niet makkelijk liep.
Maar . . . . de tocht was schitterend!!! Helemaal geweldig. Het is bijna niet in woorden te vatten hoe mooi de natuur daar is. Dan weer word je omringd door hoge rotswanden. even later sta je voor zo'n grote rotspartij en moet je er een pad doorheen zien te zoeken, over rotsen, langs afgronden. Echt helemaal geweldig.
Het is wel een van de inspannendste wandelingen, die ik ooit gemaakt heb. Ben ook reuze trots op mijzelf, dat ik het gered heb. De laatste km, via de "gewone" weg naar het dorpje kon ik bijna niet meer lopen van de pijn in mijn knieën. Inmiddels gaat het al weer een stuk beter.
Zaterdag zijn wij nog gezellig bij Koos en Truus wezen eten. Verder rustig aan gedaan.
Hieronder zien jullie nog een aantal foto's van de wandeling en Klik HIER VOOR EEN FILMPJE (eind is grappig)
Prachtig wat mooi en goed dat jullie dat doen en kunnen.
BeantwoordenVerwijderen