week 11 - weer thuis

regenboog in Gasselte

Wat een rare week is dit geweest!

Van zondag op maandag hebben wij gelogeerd bij de zus van Peter in Hattem en maandagmiddag zijn wij, voor wij op het vakantiepark terecht konden,  even bij Lotte in Groningen langs geweest. Maren heeft ons gedemonstreerd dat zij kon lopen. Wij zijn niet zo lang gebleven, want komende 4 weken zouden wij elkaar nog genoeg zien. Daarna naar Gasselternijveen om uit te pakken en ons te installeren in het vakantiehuisje.

Dinsdag boodschappen gedaan en uitgerust. Op woensdag ook rustig aan gedaan en een stukje gewandeld op het Mantingerveld. Het was heel lekker om weer even de benen te strekken en wat frisse lucht op te snuiven.

Bemoste stam op Mantingerveld

sommige bomen hadden prachtig grillige vormen

Op donderdag had ik met Lotte afgesproken om een nieuwe bril te gaan uitzoeken in Groningen, maar kreeg 's morgens bericht dat zij, David en Maren allemaal koorts hadden! Dus ook al was het nog niet duidelijk of het corona was, zij moesten gelijk in thuisisolatie. Daar ging dus ook onze planning, want wij konden immers ook besmet zijn. Lotte en haar gezin zijn inmiddels al weer min of meer hersteld; ze zijn niet getest omdat ze niet in een risicogebied zijn geweest. Dus gaan wij er maar vanuit dat het een gewoon griepje is geweest.

zo ziet thuisisolatie er uit. Even zwaaien door het raam als afscheid

Inmiddels  waren wij door alle berichten rond het coronavirus al hevig gaan twijfelen wat nu wijsheid was: Blijven en  iedereen op afstand begroeten of terug naar huis. Wij wilden niet de bron van de besmetting zijn als wij op bezoek kwamen of zelf besmet worden. Dit risico was natuurlijk duidelijk aanwezig, omdat wij op doorreis door Spanje, Frankrijk en België ook overal al besmet hadden kunnen raken.

Toen later de berichten steeds slechter werden, hebben wij besloten om zsm naar huis te gaan. Langer in Nederland blijven had geen zin, want wij konden nergens meer op bezoek en knuffelen op afstand zagen wij echt niet zitten! Bovendien waren wij bang dat wij niet meer naar huis zouden kunnen als wij nog langer zouden wachten. Achteraf zijn wij precies op tijd vertrokken, gezien de situatie in Spanje.

Dus zaterdagmorgen vroeg vertrokken. Het was een heel mooi gezicht. De velden waren wit bevroren en dan het rode licht van de zon die opkomt. Prachtig! De reis verliep vlot en 's avonds in een hotel ten zuiden van Bordeaux geslapen. Van corona maatregelen hebben wij daar niets gemerkt. Misschien was het iets rustiger onderweg, maar is ons niet echt opgevallen. De sushibar vlakbij het hotel was ook nog gewoon open.

Zondag was het wel even anders. Het begon al op de snelweg van Bordeaux naar de Spaanse grens: normaal altijd behoorlijk druk, ook op zondagmorgen, maar nu zag je bijna geen auto! Bij de loketten van de Péage waren geen files, onwerkelijk.

betaalstation op de Péage: normaal staan hier files, nu geen auto te zien

Toen wij in Spanje kwamen werd het nog stiller op de weg. Op ons deel, dus Spanje in, reed bijna geen auto, alleen vrachtwagens. Maar als je naar de andere weghelft keek, dus Spanje uit, zag veel heel veel campers. Allemaal op de vlucht, dat gevoel kregen wij erbij. Het waren er echt meer dan 1000, waarschijnlijk nog veel meer. Wij zijn nog nooit zoveel campers onderweg tegen gekomen.

Het was  bijna surrealistisch. Lege wegen, gesloten café's bij de benzinestations, de benzinestations zelf waren ook gesloten, je kon gelukkig wel tanken en bij het "nachtloket" betalen. Maar de wc's waren ook afgesloten! Daar had ik niet op gerekend. Heel Spanje door zonder dat je naar de wc kunt! Bij een benzinestation nog even met een stel Fransen staan praten, die ook niet blij waren met de afgesloten sanitaire voorzieningen. Een van hen wilde een politieagent aanspreken en werd daarbij direkt een paar meter terug gestuurd. Niet te dicht bij de auto komen was de boodschap. Overal zag je trouwens veel politie. Ik had niet de indruk dat zij het verkeer controleerden, maar veel meer of iedereen zich aan de richtlijnen hield
.

bijna lege bezinestations

lege snelweg

lege picknickplaatsen

In Portugal aangekomen leek alles weer vrij normaal. Alleen hing er op het eerste café over de grens, waar wij natuurlijk zijn gestopt voor koffie en de sanitaire voorzieningen, dat zij op last van de regering van 's avonds 09.00uur tot 's morgens 06.00uur dicht zijn. Binnen was iedereen gezellig aan 't socialisen. 

Paul, Josje en de jongens, die op onze honden pasten, hadden net hun auto ingepakt toen wij thuiskwamen. Dus gelukkig konden wij nog even afscheid nemen en hen nogmaals bedanken voor hun begrip, dat wij vervroegd naar huis kwamen. Ze zijn verhuisd naar een huis hier niet zover vandaan, dus zullen wij elkaar nog wel spreken.

Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Geeft rustig gevoel. Als wij toch ziek worden, dan graag in ons eigen huis. Maar eerst gaan wij 14 dagen in vrijwillige quarantaine, want ook op de terugreis hebben wij natuurlijk weer genoeg risico gelopen op een besmetting.