Blog 20 - verhuizing eindelijk klaar

ons nieuwe dorp Fias da Beira met op de voorgrond oude ruïnes van gezamenlijke graanschuurtjes

Wat kan een mens toch in een betrekkelijk korte tijd weer een boel spullen verzamelen!
Toen wij hier weer gingen wonen na ons verblijf op Curaçao, hadden wij zo goed als al onze spullen van de hand gedaan.

Als ik kijk hoeveel wij nu weer hebben moeten verhuizen, dan lijkt het er niet op. Wij hebben het geluk dat wij van een relatief klein huis naar een groot huis verhuizen. Dus hebben wij alle spullen, waarvan wij nu nog niet weten waar het heen moet of er nog geen plaats voor hebben, allemaal opgeslagen in een van de logeerkamers. Voordeel daarvan is, dat de rest van het huis inmiddels redelijk aan kant is.

Tussen de verhuizingswerkzaamheden door hebben wij vorige week ook nog de afrastering voor de honden gemaakt en andere terreinwerkzaamheden.

op het terrein is een klein poeltje met een gootje, waarin nu nog water staat. Ik heb het wat schoon gemaakt, zodat de hondjes er in kunnen spelen 

Peter maakt de randen van een waterput schoon

en er komt een afrastering omheen, zodat de honden er niet in kunnen vallen

de terrein afrastering wordt vervolmaakt, zodat de honden niet kunnen ontsnappen

Vorig weekend zijn wij dus echt gestart met de verhuizing. Hugo heeft ons geholpen met het verhuizen van de koelkast, vriezer en een aantal stoelen.  Deze konden allemaal in de laadbak van een pickup. De rest van de spullen hebben Peter en ik samen verhuisd. Eerst zowel met de Kia als met de Daihatsu. Maar met de jeep kregen wij problemen. Ik wist dat de jeep geen rembekrachtiging had, maar ik vond hem toch wel erg slecht remmen. Peter heeft er naar gekeken en zag dat er geen remolie meer in zat en dan remt een auto niet hè. . . 

verhuizen op zijn Portugees

Gelukkig rijdt de jeep niet zo hard, dus ik ben er gewoon mee naar de garage gereden. Remmen op de motor en af en toe een beetje bijremmen met de handrem en alles komt goed. Ach het verkeer hier is niet zo druk. De jeep staat nog steeds bij de garage, want onderdelen zijn een beetje lastig te krijgen voor zo'n oude auto. Dus hebben wij verder met alleen de Kia en de aanhanger verhuisd. Wij zijn toch nog de hele week zo'n beetje bezig geweest. Vandaag de laatste spullen opgehaald.

ingepakte dozen in Vila do Mato

en uiteindelijk een leeg huis

Inmiddels glasvezel (telefoon/internet) aangevraagd, maar nog niet gekregen. Ze zijn bezig met het aanleggen van de kabels, maar zijn nog niet tot ons huis gekomen. Dus het is nog behelpen met de smartphone als hotspot. Maar goed ik klaag niet, want we kunnen tenslotte het internet op.

onze glasvezelkabel is in aantocht

Wij zijn afgelopen week ook bij het gemeentekantoortje in Ervedal geweest om ons als nieuwe inwoners aan te melden. Fias, het dorp waar wij nu wonen, vormt samen met Ervedal een "ondergemeente" van de grote gemeente Oliveira do Hospital. Het kantoortje werd bemand door 1 ambtenaar, die mij heel verbaasd aankeek, toen ik zei dat wij ons kwamen aanmelden! Dat hoefde niet in Portugal. Ok dan willen wij onze hondenbelasting betalen, zei ik. Want dat had ik dit jaar nog niet gedaan. Nou dat kon zeker! Ik werd uitgenodigd om het kantoortje binnen te komen en moest mijn paspoort en  de inentingspapieren van de honden overhandigen. En passant kreeg ik ook nog een hand van de "Presidente" (burgemeester) van Ervedal/Fiais, die achter het andere bureau druk bezig was met voorbereidingen voor de Europese verkiezingen. Ik zag dat op zijn pc scherm. Fijn, na de nodige registratiewerkzaamheden, de ambtenaar moest zelfs de hoogte van de honden weten, werden er 2 officiële documenten uitgeprint, gestempeld èn ondertekend door de ambtenaar en de burgemeester. Na betaling van de belasting, t.w. € 5 per hond per jaar en de registratiekosten van €2 per hond konden wij weer gaan. Wat is Portugal toch een geweldig land. De gemeente registreert geen mensen, maar wel honden.!

tussen alle bedrijven door, heeft Peter de boekenkast in de "studeerkamer" opgebouwd

Tevens had ik de ambtenaar om een huisnummer gevraagd. Nu is het hier in Portugal vrij gebruikelijk om geen huisnummer te hebben. Achter de straatnaam staat dan "s/n" dit betekent "zonder nummer".  De postbode weet toch wel waar je woont, zeker hier op het platteland. Maar wij vonden het toch wel handig om een nummer te hebben. De ambtenaar zou het regelen. En jawel na 2 dagen stond er een meneer bij ons voor de deur met ons nieuwe huisnummer. Hij was de vertegenwoordiger voor de gemeente in Fiais en als wij vragen of problemen hebben, dan kunnen wij bij hem terecht. Prima geregeld hier.

het huisnummer wordt zorgvuldig opgehangen

De honden moeten duidelijk wennen aan hun nieuwe omgeving. Ze zijn ongehoorzaam en Acha was behoorlijk onrustig. De eerste dagen konden wij ook geen goede uitlaatronde vinden. Gelukkig hebben wij die inmiddels wel ontdekt en de honden vinden het geweldig. Er is veel te ontdekken en te snuffelen voor hen. Ook voor ons is het een mooi gebied. Heel anders dan in Vila do Mato. Daar liepen wij m.n. door het eucalypthusbos. Hier heeft de brand van 2017 behoorlijk huisgehouden. Veel bomen zijn verbrand. Daardoor is er een open landschap ontstaan. Het is verbazingwekkend hoe snel de natuur zich toch weer aan 't herstellen is.

heerlijk spelen in een modderplas

een beek heeft het pad overstroomd

wij moeten via stapstenen en door de varens naar de overkant

 Wij kunnen vanuit ons huis gelijk de natuur inlopen. Het gaat eerst bergaf en dan over een beekje en een stuk vrij vlak, weer omhoog naar het dorp. Tijdens de wandeling kunnen wij alle 3 de ons omringende bergketens zien. Heel mooi. Daarna via een stukje dorp weer naar huis. De honden zijn dan aangelijnd, want luisteren ho maar. Maar het is goed voor ze om ook dit te ervaren, want erg veel zijn ze niet gewend. Het zijn echt een stel plattelandshonden, die nooit in een dorp kwamen.

ons huis met op de achtergrond de bergketen de Caramulo

hieronder wat wilde bloemen, die wij onderweg zien