Kerstmis, jarig

zwammetje, gezien tijdens een wandeling

Al met al was het een rustige week.. Kerstmis hebben wij eigenlijk een beetje ongemerkt voorbij laten gaan. Zelfs de kerst- nieuwjaarskaarten werden te laat door ons klaargemaakt en verstuurd. Ook de kerstboom enz is dit jaar in de doos gebleven. Wij waren blijkbaar niet in stemming.

Maar..... wij hebben wèl ons traditionele kerstdiner samen gehad. Dat was dus, zoals de insiders wel weten, boekweitgrutjes. Dat doen wij al zolang wij elkaar kennen (als wij samen zijn; anderen willen wij dit niet aan doen). Op onze trouwdag kregen wij dan ook een pak boekweitgrutten van de ambtenaar van de burgerlijke stand. Hij vond deze traditie wel bijzonder.

ook deze rotsformatie tijdens een wandeling gezien. Bovenste steen lijkt net een schedel van een reus

Op 2e kerstdag 's morgens, ik lag nog lekker te slapen, werd ik wakker gerammeld door Peter, want de monteur stond met ons trekkertje voor de deur. Ik dus heel snel m'n kleren aan en naar buiten. Ik vroeg de monteur nog of hij geen vrij had, maar nee de 24e (Kerstavond) is voor de Portugezen veel belangrijker dan de 26e. Dit is voor veel Portugezen al weer een normale werkdag.

de kettingmaaier is gemonteerd, maar hier en daar moet Peter nog dingetjes veranderen

Diezelfde middag hadden wij ook een begrafenis. Manel, de vader van mijn leraar Portugees werd begraven. Bovendien kenden wij Manel ook nog wel van een aantal jaren geleden, toen wij regelmatig met Lydy&Liesbeth kip gingen eten bij Manel en Gloria. Wij zaten aan lange houten schragen tafels half in de buitenlucht op de binnenplaats van hun café. De kip werd op een open vuur geroosterd. Vaak ging Manel dan ook nog zingen. Dit Portugal is hier eigenlijk verdwenen; een deel van het verleden geworden. Jammer. . .

Een traditie, die hier op het platteland nog steeds in ere wordt gehouden, is het brandend houden van een groot vuur, vaak een grote stobbe, midden in het dorp. Ook hier bij ons in het dorp is elk jaar zo'n vuurplaats. 's Avonds staan, m.n. de mannen, er omheen, drinken een glas wijn, roosteren wat vlees op een vuurtje en praten.. . Dit vuur blijft branden tot begin januari.

het vuur in Vila do Mato ligt klaar om aangestoken te worden

Op mijn verjaardag gingen Peter en ik 's avonds eten in ons lievelings restaurantje in Vila Franca en ook daar was een groot vuur.

vuur in Vila Franca

De 27e was ik jarig. ´s Morgens met de dames van Café Croché koffie gedronken op onze gebruikelijke stek, een lunchroom bij ons in het dorp. Ik "vierde" deze dag samen met Bernadette, de drijvende kracht achter Café Croché, want ook zij is op de 27e jarig! Hoe toevallig. Er is zowel in het Nederlands als in het Portugees "lang zullen zij leven" voor ons gezongen. Heel leuk.

Peter had, heel lief, onze feestvlaggetjes opgehangen en hij heeft een cadeautje voor mij, maar dat is onderweg bij de pakketdienst blijven steken. Jammer, jammer, want ik ben zo nieuwsgierig, ik heb nl geen idee wat het kan zijn en Peter wil niets zeggen.

Verder niet veel beleefd.

Wij wensen iedereen een gezond en  gelukkig 2019.