Begin van de week zijn wij eerst naar Porto geweest, om bij Ikea nog een keukenkastje te kopen. Het was weer een heel gedoe. De verkoper kon in het computersysteem de code niet vinden, die Peter van internet had overgenomen. Als het eindelijk gelukt is, vergeet hij de ladefrontjes op de bon te zetten. Dat hadden wij gelukkig gelijk in de gaten en kon hij nog herstellen. Toen wij de spullen bij het afhaalpunt ophaalden, zagen wij dat de frontjes te smal waren. Dus maar weer naar het loket om de handel te ruilen en te wachten op de goede frontjes. Als klap op de vuurpijl bleek, toen wij thuis het kastje in elkaar wilden zetten, dat die knul ons ook nog eens de verkeerde lades had meegegeven! Dus moeten wij volgende week nóg een keertje naar Ikea. Gelukkig gaan wij dinsdag tante Marie van het vliegveld halen en kunnen dan eerst even via Ikea, anders hadden wij alleen voor het omruilen van die laatjes 300 km moeten rijden!
Na het winkeluitje Ikea zijn wij naar Arouca gegaan. Wij hadden gelezen dat daar in de buurt een vindplaats is van trilobites. Dit zijn een bepaald soort fossielen. De trilobites, die in de buurt van Arouca gevonden zijn, zijn de grootste ter wereld (ca. 50cm). Bovendien worden ze ook in groepen gevonden, wat heel uniek is. Jammer genoeg kon je de fossielen niet "in het wild" zien, alleen maar in het museum. Maar het was wel boeiend om te zien.
Donderdag zijn wij een nachtje naar de Spaanse grens geweest. Wij hadden gelezen dat daar een wandeling was over een oude spoorbaan. Leek ons mooi om te doen. Onderweg naar Barca d'Alva, waar wij zouden overnachten, zagen wij bij het dorp Castelo Rodrigo(de naam zegt het al) een kasteel op een heuvel. Zijn er heen gereden en het was een heel mooi gerestaureerd dorpje, dat rond een kasteel ruïne was gebouwd.klik hier voor filmpje
's Avonds dus overnacht in Barca d'Alva, een dorp aan de Douro, tegen de Spaanse grens aan. Na een half doorwaakte nacht, ons bed was 120x180cm, dus net zo lang als ons eigen bed breed is, en keihard, was het niet moeilijk om vroeg op te staan.
Wij hadden via het hotel een taxi geregeld, die ons naar het beginpunt van onze wandeling zou brengen. Dit was een klein stationnetje in the middle of nowhere. De taxichauffeur bleek de route zelf ook regelmatig te lopen en waarschuwde ons dat de eerste 5 bruggen gevaarlijk waren en dat wij absoluut geen hoogtevrees moesten hebben. Hij probeerde ons een andere route aan te smeren, wat niet lukte want wij hadden onze zinnen op deze route gezet. Aan het begin van de route stond, heel opwekkend, een groot bord met de mededeling dat de bruggen in slechte conditie waren en dat het verboden was om het pad te lopen. Wij namen maar aan dat bedoeld werd, dat je voor eigen risico liep en de overheid niet aansprakelijk was.
Het begin was dus bij een klein stationnetje en daarna 17,5 km langzaam dalend van 494m naar 132m. Je liep dus heel relaxed via vals plat naar beneden. Verder passeerden wij 20 tunnels en 8 spoorbruggen. De route was heel simpel te volgen, je hoefde alleen maar de spoorrails te volgen. Het eerste deel van de route liep heel lekker. Er lag steeds een wandelpad langs de rails. Maar het tweede deel was minder, bijna de hele tijd moest je over de spoorbielzen en grove keien lopen, wat heel vermoeiend was. Wij hebben nu nóg spierpijn ervan!
Bijna direct aan het begin van de route was de eerste en langste tunnel (2,5km). De taxichauffeur had ons gezegd dan hoedjes op te doen ivm de vleermuizen, die in de tunnels leven. De hoofdlampjes, die wij hadden meegenomen, kwamen ook goed van pas, want het is echt aardedonker in zo'n tunnel. De tunnel was kaarsrecht en wij zagen vanaf het begin, een heel klein stipje in de verte: het eindpunt. Vleermuizen hebben wij in deze tunnel niet gezien, wel in de volgende en wij konden ze daar ook goed ruiken!
Het landschap was overweldigend. Zo mooi. Wij liepen vrij hoog en hadden een prachtig uitzicht over de vallei van een zijrivier van de Douro. Het was maar goed dat wij geen hoogtevrees hadden, want wij liepen vaak over een ruw voetpaadje vlak langs afgronden. De eerste spoorbruggen waren een belevenis om over te steken. Het waren oude ijzeren constructies, die behoorlijk verwaarloosd waren. Daardoor moest je over een ijzeren pad lopen van 40cm breed, terwijl je een arm helemaal moest uitstrekken om de leuning vast te kunnen houden. Tussen de leuning en het voetpad was open ruimte waardoor je zo recht naar beneden kon kijken, de afgrond in. Je moest echt geconcentreerd lopen en ik krijg dan altijd van die gezellige gedachten. Zo van hoe lang zal het duren voor je beneden bent als je valt enz. Eén spoorbrug was helemaal de limit, daar werd het pad op een aantal plaatsen onderbroken en moest je met een hele grote stap een opening overbruggen. Daar had ik echt de hulp van Peter nodig om die stap te kunnen maken, zonder door het gat naar beneden te vallen.
Onderweg natuurlijk ook mooie bloemetjes en een aantal gieren gezien. Wat weer betreft hadden wij van alles wat. Wij startten met zon en een blauwe lucht, halverwege begon het behoorlijk te regenen en daarna zijn wij door de zon weer helemaal opgedroogd.
Dit is echt een wandeling die zich niet goed in woorden laat vatten, zo mooi. De foto's en het filmpje moeten het verhaal maar voor mij vertellen.klik hier voor filmpje
´s Avonds onderweg naar huis hebben wij nog even in Vila Franca gegeten.
'Is eigenlijk niet eerlijk. De afgelopen tijd zitten wij te springen om regen. Dan regent het als wij weer eens wat verder weg een mooie wandeling maken en moeten wij daar heel erg blij mee zijn, "want elk beetje regen is goed voor de tuin". En nu wij weer thuis zijn, is het weer prachtig weer. Het is nu 12.00uur 's middags en het is in de schaduw op de wind 22.8' C, dus het zal vanmiddag nog wel een stuk warmer worden.
Wij hebben zojuist Bella uitgelaten en genoten van de witte brem. Elke dag laten wij Bella uit in het eucalyptusbos hier vlakbij. Het is er nu prachtig want de gehele ondergroei in het bos bestaat bijna uitsluitend uit brem, die nu volop in bloei staat. Ook de hellingen aan de overkant van de Mondego zijn wit van de brem. Het lijkt net of er sneeuw ligt.
Vanmiddag gaan wij nog even op de thee bij Lydy&Liesbeth. Kijken naar de vorderingen van de verbouwing van de camping. Is veel gebeurd afgelopen week zei Liesbeth, dus ben heel benieuwd.
Morgen moeten wij hard aan het werk om huis schoon te maken en alles voor te bereiden voor de komst van tante Marie op dinsdagavond. Zij blijft 2 weken en ik weet dus niet of ik de komende zondagen tijd heb voor mijn blog, maar ik meld dat wel op facebook.
Na het winkeluitje Ikea zijn wij naar Arouca gegaan. Wij hadden gelezen dat daar in de buurt een vindplaats is van trilobites. Dit zijn een bepaald soort fossielen. De trilobites, die in de buurt van Arouca gevonden zijn, zijn de grootste ter wereld (ca. 50cm). Bovendien worden ze ook in groepen gevonden, wat heel uniek is. Jammer genoeg kon je de fossielen niet "in het wild" zien, alleen maar in het museum. Maar het was wel boeiend om te zien.
 |
| een groepje trilobites |
Donderdag zijn wij een nachtje naar de Spaanse grens geweest. Wij hadden gelezen dat daar een wandeling was over een oude spoorbaan. Leek ons mooi om te doen. Onderweg naar Barca d'Alva, waar wij zouden overnachten, zagen wij bij het dorp Castelo Rodrigo(de naam zegt het al) een kasteel op een heuvel. Zijn er heen gereden en het was een heel mooi gerestaureerd dorpje, dat rond een kasteel ruïne was gebouwd.klik hier voor filmpje
 |
| Castelo Rodrigo |
 |
| toegangspoort tot het dorpje |
's Avonds dus overnacht in Barca d'Alva, een dorp aan de Douro, tegen de Spaanse grens aan. Na een half doorwaakte nacht, ons bed was 120x180cm, dus net zo lang als ons eigen bed breed is, en keihard, was het niet moeilijk om vroeg op te staan.
 |
| 't was echt een klein bedje! |
 |
| brug over de Douro; hier vlakbij hebben wij 's avonds op een terrasje een glaasje port gedronken |
Wij hadden via het hotel een taxi geregeld, die ons naar het beginpunt van onze wandeling zou brengen. Dit was een klein stationnetje in the middle of nowhere. De taxichauffeur bleek de route zelf ook regelmatig te lopen en waarschuwde ons dat de eerste 5 bruggen gevaarlijk waren en dat wij absoluut geen hoogtevrees moesten hebben. Hij probeerde ons een andere route aan te smeren, wat niet lukte want wij hadden onze zinnen op deze route gezet. Aan het begin van de route stond, heel opwekkend, een groot bord met de mededeling dat de bruggen in slechte conditie waren en dat het verboden was om het pad te lopen. Wij namen maar aan dat bedoeld werd, dat je voor eigen risico liep en de overheid niet aansprakelijk was.
 |
| het beginpunt: stationnetje van Fregeneda |
Het begin was dus bij een klein stationnetje en daarna 17,5 km langzaam dalend van 494m naar 132m. Je liep dus heel relaxed via vals plat naar beneden. Verder passeerden wij 20 tunnels en 8 spoorbruggen. De route was heel simpel te volgen, je hoefde alleen maar de spoorrails te volgen. Het eerste deel van de route liep heel lekker. Er lag steeds een wandelpad langs de rails. Maar het tweede deel was minder, bijna de hele tijd moest je over de spoorbielzen en grove keien lopen, wat heel vermoeiend was. Wij hebben nu nóg spierpijn ervan!
Bijna direct aan het begin van de route was de eerste en langste tunnel (2,5km). De taxichauffeur had ons gezegd dan hoedjes op te doen ivm de vleermuizen, die in de tunnels leven. De hoofdlampjes, die wij hadden meegenomen, kwamen ook goed van pas, want het is echt aardedonker in zo'n tunnel. De tunnel was kaarsrecht en wij zagen vanaf het begin, een heel klein stipje in de verte: het eindpunt. Vleermuizen hebben wij in deze tunnel niet gezien, wel in de volgende en wij konden ze daar ook goed ruiken!
 |
| Wij zijn helemaal klaar voor de eerste tunnel. Het stipje in de tunnel is het eindpunt ervan |
Het landschap was overweldigend. Zo mooi. Wij liepen vrij hoog en hadden een prachtig uitzicht over de vallei van een zijrivier van de Douro. Het was maar goed dat wij geen hoogtevrees hadden, want wij liepen vaak over een ruw voetpaadje vlak langs afgronden. De eerste spoorbruggen waren een belevenis om over te steken. Het waren oude ijzeren constructies, die behoorlijk verwaarloosd waren. Daardoor moest je over een ijzeren pad lopen van 40cm breed, terwijl je een arm helemaal moest uitstrekken om de leuning vast te kunnen houden. Tussen de leuning en het voetpad was open ruimte waardoor je zo recht naar beneden kon kijken, de afgrond in. Je moest echt geconcentreerd lopen en ik krijg dan altijd van die gezellige gedachten. Zo van hoe lang zal het duren voor je beneden bent als je valt enz. Eén spoorbrug was helemaal de limit, daar werd het pad op een aantal plaatsen onderbroken en moest je met een hele grote stap een opening overbruggen. Daar had ik echt de hulp van Peter nodig om die stap te kunnen maken, zonder door het gat naar beneden te vallen.
Onderweg natuurlijk ook mooie bloemetjes en een aantal gieren gezien. Wat weer betreft hadden wij van alles wat. Wij startten met zon en een blauwe lucht, halverwege begon het behoorlijk te regenen en daarna zijn wij door de zon weer helemaal opgedroogd.
Dit is echt een wandeling die zich niet goed in woorden laat vatten, zo mooi. De foto's en het filmpje moeten het verhaal maar voor mij vertellen.klik hier voor filmpje
´s Avonds onderweg naar huis hebben wij nog even in Vila Franca gegeten.
'Is eigenlijk niet eerlijk. De afgelopen tijd zitten wij te springen om regen. Dan regent het als wij weer eens wat verder weg een mooie wandeling maken en moeten wij daar heel erg blij mee zijn, "want elk beetje regen is goed voor de tuin". En nu wij weer thuis zijn, is het weer prachtig weer. Het is nu 12.00uur 's middags en het is in de schaduw op de wind 22.8' C, dus het zal vanmiddag nog wel een stuk warmer worden.
Wij hebben zojuist Bella uitgelaten en genoten van de witte brem. Elke dag laten wij Bella uit in het eucalyptusbos hier vlakbij. Het is er nu prachtig want de gehele ondergroei in het bos bestaat bijna uitsluitend uit brem, die nu volop in bloei staat. Ook de hellingen aan de overkant van de Mondego zijn wit van de brem. Het lijkt net of er sneeuw ligt.
Vanmiddag gaan wij nog even op de thee bij Lydy&Liesbeth. Kijken naar de vorderingen van de verbouwing van de camping. Is veel gebeurd afgelopen week zei Liesbeth, dus ben heel benieuwd.
Morgen moeten wij hard aan het werk om huis schoon te maken en alles voor te bereiden voor de komst van tante Marie op dinsdagavond. Zij blijft 2 weken en ik weet dus niet of ik de komende zondagen tijd heb voor mijn blog, maar ik meld dat wel op facebook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten